Głównym celem rehabilitacji społecznej jest stymulowanie osób z niepełnosprawnością intelektualną do aktywnego uczestnictwa w życiu społecznym, co dokonuje się poprzez:
- kształtowanie kompetencji oraz aktywności społecznej (w praktyce),
- kształtowanie umiejętności samodzielnego podejmowania / wypełniania ról społecznych,
- wyrabianie dojrzałości osobistej (zaradności, inicjatywy),
- kształtowanie umiejętności interpersonalnych (treningi komunikacji werbalnej i niewerbalnej), społecznych w grupie (treningi efektywnej współpracy, zajęcia integracyjne),
- rozwijanie samodzielności w zakresie czynności dnia codziennego,
- zwiększanie zachowań pożądanych - wzmacnianie motywacji do rzetelnego wykonywania powierzonych obowiązków (kontrakt),
- edukacja emocjonalna - różnicowanie emocji, zwiększanie świadomości własnych stanów emocjonalnych, pomoc w rozpoznawaniu emocji innych osób,
Myślą przewodnią rehabilitacji są również:
- rozwijanie zasobów osobowych - budowanie stabilnej oraz adekwatnej samooceny, poczucia sprawstwa),
- wspieranie rozwoju talentów, motywowanie do ich uzewnętrzniania,
- obniżanie wewnętrznego napięcia (treningi relaksacji, treningi radzenia sobie ze stresem),
- treningi funkcjonowania poznawczego (pamięci, uwagi, spostrzegania, rozumowania przyczynowo - skutkowego),
- psychoedukacja.
Zajęcia prowadzone są przez psychologa w różnych formach, a metodyka pracy dostosowana jest do indywidualnych potrzeb osób z niepełnosprawnością.